كس را كه زنده است و فروگيرد سختى و عذاب كافران را » . « 1 » او نيز رسالتهاى الهى را ابلاغ كرد و به امر پروردگار قيام نمود تا وقتى كه خداوند او را از دنيا برد ، در حالى كه هيچ تقصير و سستى در انجام وظيفهء الهى خود نكرده بود ، و تا آنجا كه خداوند به وسيلهء او حق را آشكار كرد و شرك و بت پرستى را از ميان برد ، و مؤمنان را به وسيلهء او يارى كرد و عرب را به خاطر او عزّت بخشيد ، و بويژه قريش را شرافتى ويژه داد كه فرمود : « وَانَّهُ لَذِكرٌ لَكَ وَلِقَوْمِكَ » « 2 » و چون آن حضرت دنيا را وداع گفت ، عرب دربارهء زمامدارى با يكديگر اختلاف كردند : قريش گفتند : ما فاميل و خاندان و دوستان اوييم ، و شما را روا نيست كه درباره زمامدارى و سلطنت و حقى كه محمد صلى الله عليه و آله در ميان مردم داشت با ما ستيزه كنيد ، عرب كه اين سخن را از قريش شنيدند ، ديدند چنان است كه قريش مىگويند ، و حق با آنهاست و در مقابل سايرين كه دربارهء حق فرمانروايى محمد صلى الله عليه و آله با آنها در ستيزند حق بجانب آنهاست . از اين رو به ايشان توجه كردند و سرتسليم فرود آوردند ! پس از آن ما نيز همين سخن و همين دليل را به قريش گفتيم كه

--> ( 1 ) - يس / 70 : هدف از آن اين است كه افرادى را كه زنده‌اند انزار كند ( و كافران را اتمام حجّت كند ) تا فرمان عذاب بر آنها مسلّم شود . ( 2 ) - زخرف / 44 : ( اين قرآنى كه به تو وحى شده ) مايهء يادآورى تو و قوم تو است .